گذاشته ، چرا كه به تو اذن داده كه از او بخواهى ، پس هرگاه درخواست نمودى ، با دعا طلب گشايشِ درهاى نعمتش را نموده و باران رحمتش را مىطلبى . بنابراين ، هرگز ديركردِ اجابت دعا ، تو را نوميد نگرداند ، چرا كه عطاى الهى ، به اندازه‌ى نيت تو بستگى دارد . ترسى كه در ابرار راه ندارد امّا اين كه ترس به آنان - كه حضرت حقّ سبحانه ايمنىشان داده - راه ندارد : « وَ لا يَخافُ آمِنُهُ » ، چه ترسى مراد است ؟ ممكن است مراد ، ترس از خداوند و يا ترس در مقابل ناهموارىها و كم و زياد عالم مادّى و يا ناراحتىهاى پس از اين عالم باشد . گمان مىشود مراد ، مورد اوّل باشد ؛ زيرا خوف و ترس از خداوند از امورى است كه از حسنات به حساب مىآيد و اولياى خداوند و ملايكه نيز بدان افتخار مىكنند . خداوند از لسان ابرار مىفرمايد : - إِنَّا نَخافُ مِنْ رَبِّنا يَوْماً عَبُوساً قَمْطَرِيراً « 1 » ما از پروردگارمان از روز عبوسى سخت ، هراسناكيم . - يَخافُونَ رَبَّهُمْ مِنْ فَوْقِهِمْ « 2 » از پروردگارشان كه حاكم برآن‌هاست مىترسند . بنابراين آنان بايد كسانى باشند كه به شهود امر اوّل : « لا تَنْفَدُ خَزائِنُهُ » ، راه‌يافته و ملكوت جهان هستى برايشان آشكار شده باشد و غير او و نام‌ها و كمالاتش را در دو عالم كاره‌اى ندانند ، تا ترس و واهمه به آن‌ها راه داشته باشد ؛ بلكه تنها از او سبحانه ترسناكند . خداوند مىفرمايد : - بَلى مَنْ أَسْلَمَ وَجْهَهُ لِلَّهِ وَ هُوَ مُحْسِنٌ فَلَهُ أَجْرُهُ عِنْدَ رَبِّهِ وَ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ « 3 »

--> ( 1 ) . سوره‌ى انسان ، آيه‌ى 10 . ( 2 ) . سوره‌ى نحل ، آيه‌ى 50 . ( 3 ) . سوره‌ى بقره ، آيه‌ى 112 .